İn’dim;
İndim İrem bağından çığlıklar ata ata
Dönmek için yeniden veda edip son kata.
İstenmedim üflendim düştüm bir nakarata
Savaştım aldırmadım boynumdaki halata.
Yükselirim sanmıştım kaydım, indikçe indim
Korku galip gelirken kendi içime sindim
İmrenip ele baktım varlığımdan tiksindim.
Bekliyorken umutla ermek için vuslata
Zaman geçti yaşlandım ermedim saltanata.
İn’dim;
Irmak oldum çağladım, coştum yoruldum dindim
Yalancı sevdalardan yalan güven edindim
Bazen sevgi yumağı, bazen nefrettim kindim
Boynu bükük başakken ele küflü ekindim.
Muhtaç kaldım silaha bir de şahlanan ata
Cebelleştim geceyle ermek için rahata
Yanlış bende diyordum hayatmış asıl hata.
Anladım ki; in’dim ben hem melektim hem cindim
Mühürlendim cefayla yalnız çile içindim.
İn’dim;
Nasıl olsa bitecek hayat gırgır şamata
Bir bilinmez zamanda verilince mazbata.
Afet KIRAT |
afet
  Çevrim Dışı (Offline) |
| Bu şiir 67 kişi tarafından okundu. | |
Anasayfa